محمد فرید سراج الدینی

جامعه گرایی:

جامعه گرایی حضرت عمر عدالتی کامل و فراگیر و دولت در جامعه گرایی او دولتی خدمتگذار برای عموم بوده است. نه آن دولتی که زمینه ساز احتکار سرمایه داران و بهره کشان باشد. نظام او سد ی محافظ وحامی فقرا و حقوق آنان در برابر ستمها و اغنیاو قدرت طلبان بود.

اولین خطابه امیرالمؤمنین حضرت عمرفاروق رضی الله عنه

( عدالت، قاطعیت و شهامت)

خبر یافته ام که مردم از سختگیری من بیمناک و از تند خویی و خشونتم ترسیده اند و گفته اند ، وقتی که حضرت رسول اکرم (ص) میان مابود برما زورآوری میکرد و همچنین در زمان خلافت حضرت ابوبکر صدیق سختگیری مینمود و اکنون که امورات به خودش واگذارشده است باید چگونه باشد .

چه می‌فرمایند علمای دین در مسئله ذیل:
"پاسوربازی" از نظر کتاب‌الله و سنة رسول و قواعد فقهیه چطور است؟ آیا جایز است یا خیر؟ لطفاً کاملاً توضیح دهید.

الجواب باسم ملهم الصواب
خداوند انسان را برای امر بزرگی پیدا نموده است و او را امر نموده که وظیفه شرعی خویش را به نحو احسن انجام دهد و روز قیامت هر لحظۀ زندگی را سؤال خواهد نمود، لذا نباید هیچ مسلمانی وقت گرانبهای خود را به کارهای بیهوده و بی‌ارزش که خالی از نفع دینی و دنیوی باشد، صرف نماید.
پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم در رابطه با بازیهای لهو و لعب و بیهوده فرمودند:
«کل شیء لیس من ذکرالله فهو لغو و سهو الا اربع خصال: مشی الرجل بین الغرضین و تأدیب فرسه، و ملاعبته اهله، و تعلیم السباحة». اخرجه النسائی [الدرالمنثور:4/86]
خلاصه اینکه پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم چهار چیز را استثنا نموده و دیگر بازیهای بیهوده و غافل کننده از یاد خدا را که از نفع دین و آخرت خالی هستند لهو و بیهوده قرار داده است و پاسور نیز بازی بیهوده و غافل کننده از یاد خداوند است که اگر با شرط برد و باخت باشد قمار می‌شود و به نص قرآن حرام است و اگر بدون شرط باشد باز هم آن را علما حرام و مکروه تحریمی قرار داده‌اند چنانکه مفتی اعظم پاکستان در امداد المفتین [ص 1002] و مفتی اعظم هند در کفایة المفتی [9/199] تحریر نموده‌اند.
فقیه معاصر علامه زحیلی می‌نویسند: «و یحرم بالاتفاق کل لعب فیه قمار... و ما خلا القمار و هو اللعب الذی لا عوض فیه فی الجانبین و لا من احدهما فمنه ما هو حرام و منه ما هو مباح، لکن لا یخلو کل لهو غیر نافع عن الکراهة لما فیه من تضییع الوقت والاشتغال عن ذکرالله و عن الصلوة و عن کل نافع مفید». [الفقه الاسلامی]